𝘉𝘺 𝘒𝘶𝘺𝘢 𝘋𝘢𝘯
Sa araw na ito, parang humihinto ang mundo. Yung ingay… napapalitan ng katahimikan. Yung saya… napapalitan ng pagninilay. At yung puso natin… parang tinatawag ng Panginoon.
Good Friday. A day of sacrifice… a day of love.
Iba-iba tayo ng paraan ng paggunita. May nagpepenitensya. May taimtim na nagdarasal. May iba, lumalayo muna sa gulo ng buhay—naghahanap ng peace sa isang tahimik na lugar.
Ako naman, I’m attending a 3-day recollection sa Feast Alabang. Not to escape life… but to reconnect. To listen. To return.
Kasi sa totoo lang, sa dami ng nangyayari sa buhay ko, minsan nakakalimutan ko kung gaano kalalim ang pagmamahal Niya para sa akin.
Jesus suffered. He was rejected, beaten, and nailed to the cross. Every wound… every drop of blood… hindi lang basta nangyari. It was for me. It was for you.
Hindi Niya kailangang gawin ‘yon. But He chose to. He chose to love us—even when we fall short. He chose to forgive—even when we fail again and again.
He chose to die—so we could truly live.
And in the middle of His suffering, parang may bulong na umaabot hanggang ngayon: “Anak… hindi ka nag-iisa. YOU WERE NEVER ALONE.”
Kaya ngayong Good Friday, I choose to pause. To feel. To reflect. To remember.
Hindi para malungkot lang… kundi para mas maintindihan kung gaano ako kamahal ng Diyos.
Because the cross is not the end of the story. It is the beginning of hope. At sa bawat sugat Niya… there is healing.
For me. For you. For all of us.
#GOTO #GodOfTheOrdinary
#WFALoveConnects

