๐ต๐ฆ ๐
๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐๐
Last Sunday, habang nasa byahe ako pauwi, napansin ko ang isang matanda na mag-isang nakaupo sa ilalim ng punong acacia sa gilid ng football field. Tila napakalalim ng iniisip. โ๐ด๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐๐ก ๐๐๐๐๐,โ sabi ko sa sarili ko. โ๐น๐๐กโ๐๐โ๐ ๐ท๐๐ฆ ๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ฆ๐๐.โ
Sa eksenang ‘yun, napatanong ako sa isip ko: ๐จ๐๐ ๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐?
Aminin natin, ang pagiging tatay ay hindi biro. Araw-araw, may mga silent battles tayong ipinapanalo at mga bitbit na bigat na bihirang mapansin ng iba:
๐๐๐ค๐ซ๐ข๐ฉ๐ข๐ฌ๐ฒ๐จ: Ang pagtabi sa sariling pangarap para unahin ang sa mga anak.
๐๐ซ๐จ๐ฏ๐ข๐๐๐ซ: Ang walang katapusang kayod para lang maitaguyod ang pamilya.
๐๐๐ฅ๐๐ง๐ฌ๐๐ง๐ ๐๐ฅ๐๐ ๐: Ang maging matigas sa pagdidisiplina pero malambot sa pagmamahal.
Pero sa huli, ang tunay na ligaya ng isang ama ay hindi naman mamahaling regalo. Ito ay ang simpleng pagmamahal at pagtanggap ng pamilyaโang maramdamang appreciated ka sa kabila ng iyong mga kahinaan.
At doon ko napagtanto: sigurado ganoon din ang ating Ama sa Langit. Bilang mga tatay, naghahanap tayo ng lambing at pasasalamat mula sa ating kabiyak at mga anak. Paano pa kaya ang Diyos? Baka matagal na rin Nyang hinahangad ang parehong pagmamahal at pag-alala mula sa atin.
At tulad rin Nyang patuloy na nagpapatawad bilang Ama sa Langit, masumpungan sana natin lagi sa puso ang mahalin ng buo ang ating pamilyaโhindi lang pag okay sila at kahit pa nakakalimot sila.
“๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ฆ๐ ๐๐ข๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐-๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐ ๐ ๐๐ก๐๐ ๐๐ ๐ด๐๐: ๐ก๐๐๐๐ก๐๐ค๐๐ ๐ก๐๐ฆ๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐ ๐ท๐๐ฆ๐๐ !” ๐ ๐๐ฎ๐๐ง ๐:๐
#GOTO,ย #GodOfTheOrdinary,ย #WFALoveConnects
