๐ต๐ฆ ๐
๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐๐
Habang nakasakay ako sa jeep one time, may sumakay na isang babae. Kita agad sa mukha niya ang pagodโyung pagod na hindi lang galing sa biyahe, kundi sa bigat ng responsibilidad.
Napansin ko ang suot niyang ID. Nagtatrabaho pala siya sa dati kong pinapasukan. Naka-puting polo siya, meaning trainee.
Naalala ko tuloy ang sarili ko noong nasa ganitong stage pa ako. Yung panahon na mas maraming tanong kaysa sagot. Excited ka dahil may bagong oportunidad, pero may kasabay na kabaโbaka magkamali ka, baka hindi ka sapat, baka hindi mo kayanin ang inaasahan ng mundo saโyo.
Pero habang tumatagal, maiintindihan mo na hindi lang pala trabaho ang natututunan sa stage na iyon. Natututunan mong magtiis, magpakumbaba, at magpatuloy kahit hindi mo pa nakikita kung saan ka dadalhin ng lahat ng pagod mo.
Habang pinagmamasdan ko siya, napaisip ako na lahat tayo may kanya-kanyang biyahe. Iba-iba man ang destinasyon, pare-pareho tayong may dalang pagod, pangarap, at tahimik na panalangin na sana balang araw, magbunga rin ang lahat ng sakripisyo.
โ๐๐๐ข๐ ๐ก ๐๐ ๐กโ๐ ๐ฟ๐๐๐ ๐ค๐๐กโ ๐๐๐ ๐ฆ๐๐ข๐ โ๐๐๐๐ก ๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐ก ๐๐ ๐ฆ๐๐ข๐ ๐๐ค๐ ๐ข๐๐๐๐๐ ๐ก๐๐๐๐๐๐,โ sabi sa Proverbs 3:5โ6.
Maybe life isnโt really about big breaks or overnight success. Maybe itโs more about showing up, even when youโre tired, even when youโre unsure, even when the road feels long.
Because sometimes, the bravest thing we can do is simply not stop: ๐๐ฎ๐ญ ๐ค๐๐๐ฉ ๐ ๐จ๐ข๐ง๐ โ๐จ๐ง๐ ๐ฌ๐ญ๐๐ฉ, ๐จ๐ง๐ ๐๐๐ฒ, ๐จ๐ง๐ ๐ฉ๐ซ๐๐ฒ๐๐ซ ๐๐ญ ๐ ๐ญ๐ข๐ฆ๐.
#GOTOย #GodOfTheOrdinaryย #WFALoveConnects
